علم بهتر است یا سیاست؟ - معلومات عمومی + دانشنامه ویکی پدیا + سایت مرجع
X
تبلیغات
رایتل

معلومات عمومی + دانشنامه ویکی پدیا + سایت مرجع

سایت مرجع اطلاعات عمومی ، سایت مرجع مقالات ، سایت مرجع اطلاعات عمومی . معلومات عمومی . اسامی شاهنامه . اسامی ساختمان . اسم دختر شاهنامه ای . اسم دختر ایرانی در شاهنامه . اسامی زنان شاهنامه . اسامی دختر در شاهنامه . اسامی دخترانه شاهنامه . 15,331,201

پنج‌شنبه 24 تیر‌ماه سال 1395 ساعت 11:55 ق.ظ

علم بهتر است یا سیاست؟


یادداشت سردبیر
علم بهتر است یا سیاست؟
علیرضا خانی

درباره اختلافات میان مسئولان سخن‌های بسیار، چه در تلویح کلام خودشان و چه در تصریح بیان تحلیلگران گفته شده است اما اینجا خوب است از منظر دیگری موضوع را نگاه کنیم.

نیک و منصفانه که بنگریم، هیچ اختلاف اساسی میان دیدگاه‌های قوای سه‌گانه نیست. دقت کنید که هم دولت می‌گوید که می‌خواهد وضع معیشت و زندگی مردم بهتر از این باشد که هست و هم مجلس می‌خواهد که اینگونه باشد.

هم دولت می‌خواهد که کشور پیشرفت کند هم مجلس. هم دولت می‌خواهد که بهره‌مندی مردم از مواهب زندگی بیشتر باشد هم مجلس. هم دولت می‌خواهد که آسیب‌های اجتماعی و بزهکاری کمتر باشد، هم مجلس و هم قوه قضائیه.

همه می‌خواهند کشور مسیر پیشرفت را طی کند. همه می‌خواهند جوانان بالنده باشند، تولید رونق گیرد، درآمد کشور بالا رود، تورم کنترل شود، قدرت خرید مردم افزون گردد، شکاف طبقاتی کم شود، بیکاری مهار شود، وضع فرهنگی جامعه و بویژه جوانان بهبود یابد، هوای شهرها پاکیزه شود، حمل و نقل عمومی سامان یابد، وضع سلامت مردم بهبود یابد، درمان راحت و کم‌هزینه شود، آموزش از وضع فعلی خارج شود، بیسوادی از بین برود، کشور توسعه یابد و جامعه از رفاه و پیشرفت و آبادانی و ترقی و تعالی بهره‌مند شود.

واقعاً تردیدی نیست که هیچ مسئولی نمی‌خواهد حوزه تحت مدیریتش ضعیف و نابسامان و آسیب‌دیده و مضمحل باشد، قطعاً نمی‌خواهد. برعکس، همه می‌خواهند که حوزه تحت مسئولیت و نظارتشان در بهترین شرایط مطلوب و عالی‌ترین حالت ممکن رشد و ترقی داشته باشد. حال اینکه می‌توانند یا نه بحث دیگری است، اما بواقع می‌خواهند. چون هر اتفاقی که در این حوزه بیفتد، معیاری است برای سنجش شایستگی خودشان. بنابراین، ورای تعهد و اخلاق، هرکس حب نفس هم داشته باشد، حتماً می‌خواهد که در مسئولیتش کامیاب باشد و تاریخ از او به نیکی یاد کند.

اما آنچه محل افتراق یا تفاوت سلایق می‌شود، شیوه‌های رسیدن به موفقیت است. دقت کنید در چند ماه اخیر، با اختلالات بوجود آمده در اقتصاد که اثر شدید، مستقیم و غیرقابل انکاری بر سطح زندگی اقشار متوسط به پایین جامعه گذاشت، هم دولت و هم مجلس مرتباً می‌گویند که به مردم نباید فشار آید، نباید قدرت خرید مردم تنزل کند، امواج مخرب اقتصادی نباید ساحل اقشار ضعیف جامعه را ویران کند. اما اختلاف بر سر نوع عملکرد و چگونگی کنش در برابر آن است. دولت معتقد است باید برای مصونیت اقشار ضعیف و آسیب‌پذیر میزان یارانه نقدی را افزایش دهد و نظر مجلس ـ یعنی برآیند نظرات اکثر نمایندگان ـ این است که همین میزان پرداخت یارانه به همراه بی‌مدیریتی دولت در بازار ارز، موجب تورم مهارگسیخته شده است.

به تعبیری، دولت می‌گوید افزایش یارانه‌ها کاری محاسبه شده و «علمی» است و مجلس می‌گوید که کاری «سیاسی» است. ما نمی‌دانیم که علمی است یا سیاسی اما می‌دانیم که علم هم هرگاه در خدمت سیاست قرار گیرد قابلیت توجیه همزمان گزاره‌های متناقض و حتی متضاد را پیدا می‌کند و همین‌طور می‌دانیم که مردم وقتی در فشار و تنگنای معیشتی‌اند، چندان به این بحث‌ها و نظرها توجهی ندارند و آنچه نزد آنها معیار شایستگی و توانایی است همانا توان مدیریت و مهار اقتصاد است یعنی آن کاری است که حاکمان انجام می‌دهند نه آن چیزی که می‌گویند.

هم کسانی که موافق تداوم هدفمندی یارانه‌ها هستند می‌گویند اقتصاددانان این کار را تأیید می‌کنند و بلکه لازم می‌دانند هم کسانی که مخالفند می‌گویند اقتصاددانان این کار را خطرناک می‌خوانند! در این اوضاع بواقع

چه می‌توان کرد؟

آیا ساده‌ترین و صادقانه‌ترین راه این نیست که همه دلسوزان و متولبان و مصادر و اکابر سیاست و دانش جمع شوند زیر یک سقف و همه دیدگاه‌ها را بررسی «علمی» ـ و غیرسیاسی ـ کنند و هر آنچه شایسته‌تر و درست‌تر است و به علم و عقل سلیم نزدیک‌تر، همان را برگزینند و اجرا کنند؟

واقعاً چه می‌شود اگر به خاطر مردم و به خاطر مصلحت مردم و از آن بالاتر معیشت مردم، همه اهل علم و سیاست و مدیریت، اعم از اصول‌گرا و اصلاح‌طلب و معتدل و رادیکال و تندرو و کندرو و... نه به عنوان وکیل و وزیر و کاندیدای فلان پست، بلکه صرفاً به عنوان کارشناس و عالم و استراتژیست، جمع شوند و همه راههای ممکن را به دقت و درایت بسنجند و بهترین و سالم‌ترین و منطقی‌ترین و سنجیده‌ترین را برگزینند؟ آیا ما که این همه از مردم دم می‌زنیم، در هنگام و هنگامه عمل چنین سعه صدر و بلندی طبعی داریم؟

«تصمیم بزرگ» این نیست که تصمیمی بگیریم و بگوییم این است و جز این نیست، ‌تصمیم بزرگ آن است که بگذاریم «همه بزرگان» در فرآیند تصمیم‌گیری مشارکت کنند.

درست است که همه می‌گویند می‌خواهند مردم در تنگنای معیشتی نباشند و از برخورداری و رفاه و نعمت بهره‌مند گردند اما یادمان باشد که نزد مردم و در پیشگاه قضاوت افکار عمومی و وجدان جمعی، میزان شایستگی آدم‌ها،‌توانایی و صداقتشان در عمل است، نه سخن.

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک : عدم نمایش ایمیل بعد از درج
وب/وبلاگ :