X
تبلیغات
رایتل

معلومات عمومی + دانشنامه ویکی پدیا + سایت مرجع

سایت مرجع اطلاعات عمومی ، سایت مرجع مقالات ، سایت مرجع اطلاعات عمومی . معلومات عمومی . اسامی شاهنامه . اسامی ساختمان . اسم دختر شاهنامه ای . اسم دختر ایرانی در شاهنامه . اسامی زنان شاهنامه . اسامی دختر در شاهنامه . اسامی دخترانه شاهنامه . 15,331,201

پنج‌شنبه 24 تیر‌ماه سال 1395 ساعت 11:46 ق.ظ

ماچوپیچو دژ اسرارآمیز قوم اینکا


ماچوپیچو دژ اسرارآمیز قوم اینکا


«ماچوپیچو»Machupicchu به معنی«قله قدیمی»، یکی از زیباترین و اسرارآمیزترین مکان های تاریخی جهان محسوب می شود. این شهر در ارتفاع 2430 متری بالای سطح دریا و در کوه های آند ساخته شده است. این شهر در دامنه کوه در بالای دره «اوروباما» در ??کیلومتری شمال «کوسکو» در کشور پرو قرار دارد. اینکاها ساختن این شهر را از ابتدای قرن 15 میلادی شروع کردند و در حوالی سال 1450 میلادی و در اوج قدرت امپراتوریشان ساخت آن را به پایان بردند. اما حدود یک قرن بعد و در سال 1572، با تهاجم اسپانیایی ها به امپراتوریشان آن را ترک کردند. خوشبختانه بناهای ماچوپیچو برخلاف ساختمان های دیگر اینکاها از غارت گری اسپانیایی ها در امان ماند. اسپانیایی ها هر مکان مربوط به اینکاها را که به تسخیر خود در می آوردند، سنگ هایش را از شکل می انداختند. ظاهراً آنها از وجود این شهر نیز آگاهی داشتند ولی درصدد دیدار از آن برنیامدند. پس از آن هم با وجود این که مردم محلی ماچوپیچو را می شناختند، ولی این مکان در جهان شناخته شده نبود. تا این که یک مورخ آمریکایی به نام «هیرم بینگهام» در سال 1911 آن را پیدا کرد. بینگهام این شهر را«شهر گمشده اینکاها» نامید و کتابی هم به همین نام درباره آن منتشر کرد. پس از آن بود که ماچوپیچو به یکی از جاذبه های مهم توریستی جهان تبدیل شد. البته او در طول زندگی خود، دو کشف دیگر باستان‌ شناسی را نیز در آمریکای جنوبی انجام داده است که یکی از آنها کشف پایتخت تاریخی اینکاها یعنی «ویتکوس» و دیگری شهری تاریخی در کوه‌ های «کوروپوما» بود؛ ولی کشفی که نام او را بر سر زبان ‌ها انداخت، ماچوپیچو بود. او سپس به عرصه سیاست وارد شد و پس از ورود به مجلس سنای آمریکا به ‌مدت هشت سال در این مجلس عضویت داشت و سرانجام در سال 1956 میلادی، 45 سال پس از کشف ماچوپیچو درگذشت.

بینگهام پس از کشف بقایای پایتخت اینکاها به ‌دنبال کشف بقایای دژ مشهور تمدن اینکاها بود که در سال 1573 میلادی توسط اسپانیایی ‌ها فتح شد؛ اما او مسیر را اشتباه رفت و به‌ جای کشف دژ، از منطقه ‌ای کوهستانی که ماچوپیچو در آن واقع شده، سر درآورد و تا آخرین لحظه نیز به ‌دنبال این دژ تاریخی بود.

ماچوپیچو به سبک معماری کلاسیک اینکایی ساخته شده است و دیوارهای سنگی صیقل داده شده دارد. اینکاها استاد ساختن این دیوارها بودند و به نحوی آنها را طراحی می کردند و می ساختند که هنگام زلزله هم واژگون نمی شد. ساختمان های اولیه ماچوپیچو، معبد خورشید و اتاق سه پنجره بودند. ماچوپیچو دارای قصرها، معابد، حمام ها، اتاق های ذخیره سازی و 150 خانه بوده است. دور ماچوپیچو تراس هایی برای کشاورزی و تأمین آذوقه مردم ساخته شده بود و آب مصرفی آنها هم از چشمه های طبیعی فراهم می شد. دلایل متعددی برای ساخت ماچوپیچو مطرح شده است. یکی از مهم ترین این نظریه ها که باستان شناسان زیادی آن را تأیید کرده اند این است که این مکان ملک «پاچاکوتی» یکی از امپراتورهای اینکاها بوده است. یک نظریه دیگر ماچوپیچو را مکانی مربوط به سنن ملی اینکایی و دیگری آن را مکانی مقدس معرفی می کند. این مکان به این خاطر در این نظریه مقدس معرفی شده که در میان کوه ها واقع شده و رویدادهای ستاره شناسی آن برای اینکاها مهم بوده است. تئوری دیگر این که این مکان برای کنترل اقتصاد مناطق مغلوب ساخته شده است. یک نظریه هم ماچوپیچو را زندان کسانی که در مقابل جامعه اینکایی مرتکب جرم و شرارت می شده اند معرفی کرده است. یک نظریه هم می گوید که ماچوپیچو ایستگاه آزمایش محصولات مختلف کشاورزی بوده است. انگیزه ساخت ماچوپیچو هر چه که باشد بر اساس نظرسنجی ای که در سال 2007 انجام شد این مکان در زمره عجایب هفت گانه جدید جهان قرار گرفته است.

اما به تازگی سازمان یونسکو در بیانیه ‌ای با ابراز نگرانی از شرایط «ماچوپیچو»، خواستار توجه بیشتر دولت پرو به این شهر تاریخی شد. چرا که در سال ‌های اخیر و به ‌ویژه پس از قرار گرفتن ماچوپیچو جزو عجایب هفت‌گانه دنیای مدرن، گردشگران این شهر به ‌طور چشمگیر و بی‌ رویه ‌ای افزایش یافتند و مکان ‌های اقامتی ویژه گردشگران نیز در کنار این شهر تاریخی ساخته شده ‌اند که علاوه بر وارد کردن صدمه ‌های جبران ‌ناپذیر به ماچوپیچو، تخریب پوشش گیاهی جنگلی منطقه ‌ای را که ماچوپیچو در آن واقع شده، همراه داشته ‌اند.

در همین حال، تعداد زیادی از باستان ‌شناسان کشور پرو که برخی از آنها 40 سال از عمر خود را صرف کاوش در ماچوپیچو کرده ‌اند، وضعیت این شهر را بحرانی دانسته و کاهش تعداد گردشگران این شهر را خواسته ‌اند؛ امری که به‌ دلیل درآمدهای هنگفت دولت پرو از محل جذب گردشگر و اشتغال هزاران نفر از نیروی کار این کشور در تأسیسات گردشگری ماچوپیچو، بسیار بعید به ‌نظر می ‌رسد.

آثار تاریخی ماچوپیچو

بینگهام آثار تاریخی زیادی در بقایای این شهر تاریخی کشف کرد که بیشتر آنها برای چندین دهه در موزه دانشگاه ییل نگهداری می ‌شدند و مسئولان این موزه با وجود پذیرش مالکیت دولت پرو، از عودت آنها امتناع می‌ کردند تا این که پس از اولتیماتوم رئیس ‌جمهور پرو، در چندین مرحله به کشورشان بازگردانده شدند.

بیش از 46 هزار اثر تاریخی متعلق به ماچوپیچو شامل اسکلت‌ چندین انسان، سلاح، زیورآلات و دیگر آثار تاریخی در موزه دانشگاه ییل نگهداری می‌ شدند که پس از چندین دهه نگهداری غیر قانونی سرانجام به پرو بازگردانده شدند. این آثار کشف شده در اوایل قرن 20 میلادی قرار است در موزه‌ اختصاصی که در یکی از بناهای شهر تاریخی «سوسکو» گشایش یافته، به نمایش درآیند.

به تازگی نیز در جریان کاوش ‌های یک تیم از باستان‌ شناسان بین ‌المللی در شهر تاریخی «ماچوپیچو» در کشور پرو موفق به کشف مقبره ‌ای منحصر به فرد شدند که به احتمال فراوان به یکی از مقامات عالی رتبه تمدن اینکا تعلق دارد. این مقبره داخل غاری در تپه ‌‌ای در نزدیکی دیوار اصلی ماچوپیچو قرار دارد، هر چند که پیش از کشف توسط باستان‌شناسان تمامی آثار تاریخی آن به سرقت رفته است. کشف این مقبره در ماچوپیچو در شرایطی صورت می‌گیرد که در ژوئن 2010 نیز آثار تاریخی متعددی از جمله سه ظرف سفالی که برای نوعی مراسم ویژه خاکسپاری اینکاها استفاده می‌ شده در دژ ماچوپیچو کشف شده ‌اند. در سپتامبر 2009 نیز باستان ‌شناسان در جریان کاوش ‌های خود در یک مقبره 1200 ساله در ماچوپیچو که به یک زن تعلق داشته و در سال 1991 کشف شده است، موفق به کشف تابوتی شدند که تا به ‌حال نمونه ‌ای از آن کشف نشده است.

ماچو پیچو با دیوارهای سنگی جلا داده‌ شده مطابق با معماری کلاسیک اینکاها ساخته شده‌ است. نخستین بنای این مجموعه «این‌تی‌هوآتانا»، معبد خورشید است که اتاقی با 3 پنجره و در منطقه‌ای از ماچوپیچو که باستان‌ شناسان آن را «منطقه مقدس» می ‌نامند، قرار دارد. در اواخر سال 1990 میلادی، دولت پرو اجازه ساخت ماشین کابلی و یک هتل لوکس همراه رستوران و مجموعه توریستی را در خرابه‌ های سایت صادر کرد. این تصمیم با مخالفت دانشمندان و عموم مردم پرو روبرو شد.

حدود 140 ساختمان سنگی در این منطقه قرار دارد که برخی از آنها سقف دارند و سقف برخی از آنها فرو ریخته است. سنگ‌ های به وجود آورنده این ساختمان ‌ها به طرز بسیار زیبایی روی هم چیده شده ‌اند. در ماچوپیچو تنها دو فصل وجود دارد. بین ماه های سپتامبر و آوریل هوا بارانی است و بین ماه می تا آگوست هم هوا خشک است. بیشتر راهنماهای تور به رغم وجود معابد مختلف توجه توریست‌ها را تنها به یک معبد به نام «معبد کندر» جلب می ‌کنند که به گفته باستان شناسان از آن برای قربانی کردن و زندان استفاده می ‌شد اما راهنماهای تورها برای این که توریست ‌ها را نترسانند، می گویند که این ساختمان معبد بوده است اما حقیقت آن است که تنها زندان ماچوپیچو همین معبد است. بین دو طرف دیوارهای این معبد شکافی شبیه یک قبر وجود دارد که می گویند زندانی‌ ها را در این شکاف شکنجه می‌ کردند، گودالی هم در اطراف آن شکاف وجود دارد که خون بدن قربانی را داخل آن می کشیدند. معبد کندر در ماچوپیچو سمبل ظلم است، کندر نام یکی از حیوانات ترسناک این شهر بوده است. این معبد یا زندان از خصوصیات بسیار منحصر به فردی در رشته کوه ‌ای آند برخوردار است. حکاکی ‌های ایجاد شده در این بنا به مفهوم آن است که هدف از ساخت آن پرستش و عبادت بوده است.

یکی دیگر از معابد بسیار زیبای ماچوپیچو معبد 3 پنجره است. این ساختمان 3 پنجره دارد و ??متر طول و 8 متر پهنا دارد. این ساختمان سقف ندارد و نشانه ‌ای بر این که زمانی هم سقف داشته است در آن دیده نمی ‌شود. معبد 3 پنجره تنها 3 دیوار دارد و از سنگ ‌های مستطیل شکل ساخته شده است. باستان شناسان می گویند بعضی از بناهای این منطقه نیمه تمام باقی مانده ‌اند چون ساکنان آن با عجله مجبور به ترک آن شده ‌اند. هیچ کس نمی داند که ساکنان این شهر کجا غیب شده ‌اند. دروازه اصلی شهر هم یکی دیگر از مکان های دیدنی ماچوپیچو است. اگر ازقسمت پله ای این ناحیه به سمت جنوب غربی بروید به ناحیه «گروه بالایی» می رسید. بعضی از تاریخ دانان این بخش را «دروازه ‌ای به شهر اصلی» می ‌نامند. در ناحیه پشت این دروازه دنیای دیگری از ماچوپیچو در مقابل چشم شما قرار می گیرد. این قسمت از ماچوپیچو تنها جایی است که تقریباً خصوصیات شبیه به شهر را دارد.

ساختمان‌ های این ناحیه به شکلی است که باستان شناسان می ‌گویند مردم عادی از آن استفاده می ‌کردند. در میان این ساختمان‌ ها مغازه ‌هایی هم به چشم می‌ خورد. این دروازه تنها راه ورودی از سمت جنوب غربی به ماچوپیچو است. به گفته باستان شناسان دروازه اصلی نگهبانانی داشته است که فقط به اهالی خود ماچوپیچو اجازه ورود یا خروج می ‌دادند.

آبان ماه امسال نیز باستان ‌شناسان در کاوش ‌های خود در شهر تاریخی ماچوپیچو پرو موفق به کشف آثاری شدند که به اعتقاد آنها متعلق به قرن پانزدهم میلادی یا پیش از آن بوده است. در بین آثار کشف شده آثار سنگی، سفالینه، مهره، بست‌ های برنزی و یک ظرف مخصوص تدفین وجود داشت. باستان ‌شناسان اعلام کردند ظرف تدفین ممکن است متعلق به دوره «چیمو» در قرن‌ های دهم و دوازدهم یا متعلق به دوره حکومت اینکاها در قرن پانزدهم باشد. این آثار برای مطالعات بیشتر به ‌زودی به موزه شهر تاریخی ماچوپیچو منتقل خواهد شد. این آثار در عمق 70 سانتی‌متری زمین و در منطقه ‌ای به نام «وایرانا» (ایوان سه دیواره) در معبد کندور ماچوپیچو کشف شد.

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک : عدم نمایش ایمیل بعد از درج
وب/وبلاگ :