خونسردی در هنگام تربیت کودکان - معلومات عمومی + دانشنامه ویکی پدیا + سایت مرجع

معلومات عمومی + دانشنامه ویکی پدیا + سایت مرجع

سایت مرجع اطلاعات عمومی ، سایت مرجع مقالات ، سایت مرجع اطلاعات عمومی . معلومات عمومی . اسامی شاهنامه . اسامی ساختمان . اسم دختر شاهنامه ای . اسم دختر ایرانی در شاهنامه . اسامی زنان شاهنامه . اسامی دختر در شاهنامه . اسامی دخترانه شاهنامه . 15,331,201

جمعه 25 تیر‌ماه سال 1395 ساعت 11:22 ق.ظ

خونسردی در هنگام تربیت کودکان

دانستن و درک درست برخورد مناسب با کودک به هنگام ناسازگاری وی اهمیت به سزایی در تربیت کودک دارد.شما در برابر درخواست ها و مخالفت های فرزندتان چه رفتاری می کنید وقتی که او لجبازی می کند و از سر لجبازی به شما حاضر جوابی می کند، وقتی که از او کاری می خواهید و انجام نمی دهد و شانه هایش را بالا می اندازد برخورد شما چگونه است؟
آیا تنبیه می کنید یا با تندی با او حرف می زنید و یا این که اصلا محلی به او نمی گذارید و از برابرش بی تفاوت می گذرید؟
دانستن این که در برابر لجبازی ها و مخالفت های کودک چگونه باید رفتار کرد و از تنبیه و تشویق چه مواقعی بهره برد اصول مهمی در تربیت کودک به شمار می رود. اگر شما بدانید هنگامی که کودکتان نسبت به داشتن وسیله ای که شما نمی خواهید به او بدهید جیغ و فریاد راه می اندازد باید نسبت به او بی محلی کنید و او را در اتاقش قرار دهید تا زمانی که جیغ و داد او به پایان برسد و خود به خود آرام شود یا این که نه اصلا این روش مناسبی نیست بلکه باید تمام تلاش خود را به کار اندازید تا حواس او را به چیزی دیگر جلب کنید آن وقت مسلما در تربیت فرزندتان موفق تر خواهید بود ولی حال چگونه می شود فهمید کدام روش مناسب تر و دقیق تر است.
سنین 15 ماهگی به بعد سنین نه گفتن است و کودکان تا 2 سالگی به نافرمانی و لجاجت متهم می شوند در حالی که این رفتار نشان دهنده سیر تکاملی فرزندان و واکنش طبیعی برای کسب شخصیتی مستقل از والدین است. البته در هنگام تلاش فرزندان برای رسیدن به استقلال در این سنین با محدودیت هایی در توانایی خود برای انجام بخشی از کارها روبه رو و در نتیجه دچار نوعی تضاد و تناقض می شوند که این مساله به نوبه خود کودکان را دچار اضطراب می کند.
به اعتقاد متخصصان علوم تربیتی از سنین 15 ماهگی تا 3 سالگی اصولا کودکان بدخلق و لجباز می شوند و والدین همواره از این رفتار فرزندان خود گله مندند. از این رو بهترین راهکار در این شرایط درگیر نشدن با کودکان و ساده گذشتن از کنار مسائل است. چرا که در این سنین نمی توان با تحلیل و منطق با فرزندان کنار آمد. لذا یکی از موثرترین راه ها برای آموختن رفتار درست به فرزندان، تشویق آنها هنگامی است که مطابق نظر شما حرف می زنند یا عمل می کنند.
فرزندان هنگام عصبانیت احساس می کنند که حقشان ضایع شده و والدین نسبت به آنها بی تفاوت بوده اند. در این شرایط حتی پرخاشگری می کنند اما والدین نباید این حرف ها را به دل بگیرند و اصولا رد شدن از کنار این رفتارها بهترین واکنش است. به خاطر داشته باشید برای حل مشکلات راه حل قطعی و مستقل وجود ندارد، گاهی شما به عنوان مادر یا پدر راه حلی بهتر از کارشناسان پیدا می کنید و یادتان باشد مشکلات یک شبه حل نمی شوند.
یکی از شیوه هایی که اغلب روان شناسان کودک به آن عقیده دارند و یک روش کلی در تربیت فرزندان به شمار می رود این است که هنگامی که فرزندتان عنق می شود سعی کنید خونسرد باشید. اگر صدایتان را بلند کنید و خشمگین شوید وی هم از رفتار شما تقلید می کند.
موقعی که این وضع پیش می آید، داد کشیدن بر سر بچه ممکن است کار را بدتر کند. بکوشید جوی ایجاد کنید که میزان تنش کلی را کاهش داده و باعث شود که شما و فرزندتان هر دو احساس آرامش بیشتری کنید. ضمن اینکه در آرامش به سر می برید، در پی آن باشید که توجه فرزندتان را به چیزی دیگر چون کار یا اسباب بازی جدید معطوف داشته و به این ترتیب ذهنش را منحرف گردانید.
احتمالا شوخی هایی مثل شکلک درآوردن نیز به شما یاری خواهد کرد که در برخی مواقع فشارهای روانی را کاهش دهید. اگر حواس پرتی یا شوخی و خوشمزگی خشم کودک را فروننشاند، بهترین کار ممکن این است که رفتار مورد نظر را نادیده بگیرید. شما نباید هیچ گاه فرزندتان را به خاطر بدعنقی تنبیه کنید; زیرا ممکن است احساسات مربوط به خشم و یاس را در دل نهان دارد که این خود احتمالا حالتی بیمار گونه است.
واکنش والدین به بدخلقی های فرزندان باید صبورانه، دلسوزانه، محبت آمیز و توام با قاطعیت باشد. همزمان با رشد کودک این رفتار رفته رفته به او کمک می کند تا خویشتن داری را فرا گیرد و هنگامی که عصبانی یا سرخورده می شود، دست از اوقات تلخی بردارد. به یاد داشته باشید که آزمون دستورات و محدودیت های پدر و مادران برای فرزندان امری عادی است.

اختلاف نظر ممنوع!
بسیاری از والدین در هنگام واکنش به اعمال خلاف فرزندان خود، دچار اختلاف نظر می شوند و آن را در حضور فرزندان بروز می دهند، در صورتی که والدین نباید فرزندان را در اختلاف نظرهای خود در زمینه تربیت آنها دخالت دهند. در این شرایط، هرکدام که طرف مخالف محسوب شود با واکنش فرزندان برای پناه گرفتن رو به رو خواهد شد.
ضمن اینکه باید هماهنگ عمل کنند، به رفتارهایی مناسب فرزندانشان نیز توجه لازم داشته باشند. «بله» یا «نه» های خود را با اصرارهای کودک تغییر ندهند. برای رفتارهای نامناسب حتما جریمه را لحاظ کنند و قوانین خود را با اصرار کودک تغییر ندهند. قوانین تربیتی را برای فرزندانشان روشن کنند، توقعات زیادی از آنها نداشته باشند و تشویق را فراموش نکنند. حکیم ارد بزرگ از فیلسوفان معاصر می گوید :( کودکان خویش را لوس و پررو بار نیاوریم که در بزرگسالی گستاخ و ناتوان خواهند بود.)
هماهنگی پدر و مادر در شیوه تربیتی فرزندان بسیار اهمیت دارد و تا زمانی که فرزندی به دنیا نیامده است، آنها این تفاهم خود را اعلام می کنند و معتقدند که این هماهنگی باید وجود داشته باشد، اما به محض تولد کودک و به دلیل افزایش حساسیت ها و علاقه زیاد به کودک هریک برای نگه داری و تربیت فرزندشان شیوه خاصی را پیش می گیرند.
از سوی دیگر، در خانواده هایی که ولدین هر دو شاغل هستند پدر و مادر به دلیل این که زمان کمتری را نزد فرزندانشان هستند، نمی توانند در انتخاب شیوه تربیتی با هم هماهنگی داشته باشند و این نبود هماهنگی مشکلات زیادی را ایجاد می کند.
لذا والدین نباید در صورت تفاهم در حضور فرزندانشان به مشاجره، قهر و دعوا بپردازند و باید توجه داشت فرزندانی که در خانواده های تک سرپرست زندگی می کنند بسیار متعادل تر از فرزندانی هستند که خانواده هایی با پدر و مادر ولی پرمشاجره رشد می یابند.
از طرفی اگر والدین در تربیت فرزندان بتوانند با هم هماهنگی داشته باشند، اطرافیان هم اجازه دخالت بی موقع و نامناسب را نخواهند داشت و فرزندان با یک شیوه تربیتی مناسب و به طور متعادل رشد می کنند.
یکی از کارهای مهمی که قبل از هر چیز در تربیت فرزندان باید به کار ببریم و اغلب نیز به آن توجه نمی کنیم، تامل و تفکر است. به این معنی که وقتی فرزندمان کاری کرد که به نظر ما نامطلوب بود بهتر است که در ابتدا فکر کنیم چرا چنین کاری را انجام داده و چه نیازی در کودک او را به سمت انجام این کار سوق داده است.
این پرسش ها به ما کمک می کند که اولا بتوانیم در پرتو فکر کردن به پاسخ آنها خود را کنترل کنیم و نگذاریم خشم و عصبانیت مان بی دلیل ابراز شود، و ثانیا به ما اجازه می دهد که به خودمان مراجعه کنیم و ببینیم آیا علت این رفتار کودک خود ما نبوده ایم؟
متاسفانه گاهی فرزندان ما برای جلب توجه ما کارهایی انجام می دهند که مطلوب نیست و گاهی نیز آن رفتار را از خود ما آموخته اند. برای مثال برخی مادرها فرزند خود را به خاطر دروغ گفتن سرزنش و تنبیه می کنند، غافل از این که این رفتار ناشایست را خود آنها به شکل ناخواسته به فرزندشان یاد داده اند. زمانی که به همسرشان یا به همسایه دروغ می گویند کودک خردسال هم این شوه زندگی کردن را می آموزد.
 به هر حال به خاطر داشته باشید انتخاب راه مناسب برای تغییر رفتار کودک، خود یک هنر است و حتی گاهی شما به عنوان یک مادر یا پدر از کارشناسان می توانید بهترین راه حل را برای مشکلات فرزندتان پیدا کنید.
هیچ گاه تحسین را فراموش نکنید و به رفتارهای او با دیدی مثبت نگاه کنید. تربیت صحیح آن است وقتی فرزند شما نیم نگاهی به شما انداخت مطمئن می شود عملی که انجام داده درست است یا غلط. فراموش نیز نکنید به هنگام انتقاد شخصیت او را زیر سوال نبرید!

 

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک : عدم نمایش ایمیل بعد از درج
وب/وبلاگ :